یك رسانه وابسته به ضدانقلاب خارج نشین، گزارش جالبی از راهپیمایی باشكوه 22 بهمن منتشر كرد.
این رسانه كه توسط شماری از روزنامه نگاران زنجیره ای فراری و مقیم آمریكا و اروپا مدیریت می شود، به نقل از یكی از عناصر فعال در فتنه سبز نوشت: روز جمعه 22 بهمن از روی كنجكاوی به میدان آزادی رفتم. وقتی با موسسه كرایه اتومبیل تماس گرفتم، فرد پشت خط گفت خیابان های اطراف مسیر بسته است و نمی توانیم سرویس به شما بدهیم. با قطار مترو رفتم. هر چه به ایستگاه آزادی نزدیك تر می شدیم، واگن شلوغ تر می شد. وقتی قطار به میدان توپخانه كه ایستگاه مركزی مترو تهران است رسید، جمعیت واگن ها دو برابر شد، به نحوی كه احساس خفگی به آدم دست می داد. وقتی قطار به ایستگاه آزادی رسید، مسافران به طرف خروجی رفتند، اما ازدحام در حدی بود كه خروج جمعیت چند دقیقه طول كشید. وقتی به خیابان رسیدم، متوجه شدم كه شلوغ بودن خیابان باعث كندی حركت مسافران در پله های ایستگاه شده بود.
گزارشگر «خودنویس» می افزاید: ازدحامی كه در خیابان آزادی مشاهده می كردم، برایم یك تجربه جدید بود. تصمیم گرفتم از پل عابر پیاده عبور كنم تا از آن بالا اطراف میدان آزادی را تماشا كنم. جای خالی نبود و كله های مردم همه جا را سیاه كرده بود. به علت زیادی جمعیت حدود شش دقیقه طول كشید تا به پایین پله های آن طرف پل رسیدم. در پیاده رو یك گوشه خلوت را پیدا كردم و همان جا ایستادم. صدای سخنان احمدی نژاد از بلندگوها پخش می شد. تلاش كردم به طرف میدان آزادی بروم، اما بقیه همچنین قصدی داشتند و راهی به جلو پیدا نكردیم. ایستادم تا ساندیس خورها را تماشا كنم اما اشتباه فكر می كردم. مردم آمده بودند تا دلشان را راضی كنند. بسیاری از جمعیتی را كه دیدم، افراد عادی بودند و با میل و اراده خودشان به آنجا آمده بودند. من تا پیش از این تصور می كردم فقط كسانی كه ریش و چادر دارند یا كارمند سازمان های دولتی هستند در این مراسم ها شركت می كنند. من فكر می كردم خیلی ها به خاطر ساندیس می آیند. من فكر می كردم همه الكی می آیند كه آمده باشند، اما همه اشتباه بود.
وی همچنین نوشت: كسانی كه من روز 22 بهمن در خیابان آزادی تهران دیدم، مردم ایران بودند. كسانی كه صبح تا شب در تاكسی و اتوبوس و مترو و مغازه ها و ادارات و دانشگاه آن ها را می بینم و از كنارشان رد می شوم. كسانی كه می دیدم، ملت ایران بودند.امسال برخلاف سال گذشته جمعیت بیش تری به میدان آزادی رفته بودند. اما چطور این اتفاق افتاد؟ پرسشی را از خودم و شما می پرسم و آن اینكه «چند درصد از جمعیت میلیونی كه در خیابان آزادی حضور داشتند مانند من در سال 88 طرفدار جنبش سبز بودند ولی بعد در شرایطی قرار گرفتند كه احساس افراد فریب خورده را داشتند؟ كسانی كه هنوز نمی خواهند قبول كنند كه بازیچه قدرت نمایی گروه هایی شدند كه حتی با یكدیگر اتحاد ندارند، برای روز 25 بهمن برنامه ریزی می كنند. كاش آن ها روز 22 بهمن 89، حاضر می شدند و تعداد خودشان را با جمعیتی كه می دیدند، مقایسه می كردند. آنها سال گذشته در حالی ایده اسب تروا را مطرح كردند كه می گفتند آخرین راهپیمایی 22 بهمن را رقم خواهیم زد، اما 365 روز بعد شلوغ ترین راهپیمایی 22 بهمن برگزار شد و من خودم شاهد آن بودم.»
این عنصر فعال در فتنه سال گذشته، گزارش خود را با این جملات به پایان برده است: ما فریب كسانی را خوردیم كه بر سر رسیدن به قدرت با یكدیگر نیز اختلاف داشتند و مردم را سپر خودشان كردند و وقتی همه چیز خراب شد، به خانه هایشان برگشتند و به سادگی مردمی كه باورشان كرده بودند، خندیدند. راهپیمایی 22 بهمن امسال نه مشت محكم به دهان استكبار جهانی بود، نه شیطان بزرگ و نه انگلیس [!]. 22 بهمن امسال (...)بزرگی بود به كسانی كه تصور می كردند ملت ایران فقط كسانی بودند كه فریب آن ها را خوردند و هرگز دیگران را به حساب نیاوردند. راهپیمایی 22 بهمن امسال را ساندیس خورها برگزار نكردند. آن ها مردم بودند. مردمی كه تا امروز توسط مهاجرانی و نبوی و موسوی و كروبی فیلتر شده بودند تا دیده نشوند.
یادآور می شود پایگاه اینترنتی خودنویس یكی از رسانه های ضدانقلابی فعال در عرصه آشوب طلبی و رادیكالیزم به شمار می رود. این رسانه ضد انقلابی، در مطلب دیگری سرنگونی مبارك در روز 22 بهمن را مورد اعتراض قرار داده و نوشته است: آقای مبارك! انصاف نداشتی، تقویم هم نداشتی؟ همه دوست داشتیم كناره گیری مبارك نه در روز 22 بهمن بلكه كاش در روز پیش یا پس از آن پیش می آمد تا این موفقیت نیز همچون انقلاب 32 سال پیش ایران، به سود حاكمان جمهوری اسلامی قابل مصادره نباشد. اما مبارك تقویم هم نداشت.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۸۹ساعت 9:37  توسط عمار  |